Spiritual Thoughts (December 2016)

।। ॐ श्री परब्रह्म गोपालनाथाय नमः ।।

माझ्या सद्गुरूंच्या चरणी माझे नमन.

मानवाच्या देहाची रचना एकसारखी असते. प्रत्येकाला हात, पाय, डोळे, कान, नाक, एकसारखेच असतात. परंतु प्रत्येकाच्या स्वभावात व गुणांमध्ये वेगळे पण दिसते. प्रत्येकाच्या वृत्तीत फरक दिसतो. गुणांमध्ये कोणी शांत, कुणी उग्र, कोणी चंचल तर कोणी एकाग्र असे वेगवेगळे प्रकार दिसतात. मनुष्याला जगण्यासाठी ज्या गरजा असतात त्या एकसारख्याच असतात परंतु प्रत्येकाचे गुण व आवडी-निवडी मात्र भिन्न असतात. प्रत्येक मनुष्याच्या जिवनात एखादी आवड म्हणजेच त्याचा एखादा गुण प्राथमिक असतो. त्याच्या गुणाला त्याच्या जिवनात प्रथम स्थान असते. त्याच जिवन जणु त्याच्या त्या गुणासाठीच बनलेले असते. त्यानी केलेले प्रत्येक कर्म त्याच्या प्राथमिक गुणासाठी म्हणजेच त्याच्या आवडीसाठी असते. आणि त्याचे जगणे ही त्याच्यासाठीच असते. जिवनाला लागणा-या अनेक गरजा व आवडी त्याला जरी प्राप्त झाल्या तरी त्याच्या मनातील प्राथमिक आवड पुर्ण झाल्या शिवाय तो आनंदी होत नाही. त्या प्राप्तीसाठी तो अशांत व अस्वस्थ राहतो. यामुळे जिवनात कीतीतरी सुख येतात व जातात पण त्याला ती उपभोगता येत नाहीत. मनुष्यामधील या गुणांमुळे त्याला स्वताःलाही व इतरांनाही त्याचा उपयोग होत नाही. हा प्राथमिक गुण त्याच्या जिवनाला कलाटणी देत असतो. ह्या गुणांमध्ये अनेक प्रकार येतात मोठेपणा मिळवण्याचा हव्यास, आपण स्वतः ज्ञानी आहोत इतर सर्व अज्ञानी आहेत हा भास आणि जगामध्ये मीच मोठा आहे हा अहंकार असे अनेक प्रकार येतात. धन संचयाच्या आवडीमुळे रात्रंदिवस धन प्राप्तीचीच चिंता लागून राहते. दुसरा विचार करायलाही फुरसत राहत नाही. ज्ञानी असल्याच्या भासामुळे, मोठेपणाच्या हव्यासामुळे मनुष्य सारखा सन्मानाच्या शोधात राहतो. सर्व गोष्टींचे ज्ञान मलाच आहे ह्या भ्रमात तो जगतो. अहंकारामुळे आपल्या वरचड कुणी असेल तर त्याला ते सहन होत नाही.

मनुष्यामधील ह्या गुणांची जाणीव मनुष्याला स्वतःलाही कधी कधी नसते. आपल्या मधील हा गुण त्याला दिसत नाही.  परंतु त्याचे आचारण त्या गुणांनुसार चालु असते. मनुष्याने जर स्वपरिक्षण केले व माझ्या मनाला नेमके काय हवे आहे आणि माझे मन कश्यामुळे आनंदी होते हे शोधले तर त्याचे उत्तर त्याला मिळते. स्वपरिक्षणामध्ये मी काय मिळवण्याचा प्रयत्न करतो आणि तसे नाही मिळाले तर मी अस्वस्थ कसा होतो ह्याचा शोध असतो. साधक आणि सामान्य मनुष्य हे दोघेही ह्या गुणांमध्ये अडकलेले असतात. सामान्य मनुष्य शेवट पर्यंत ह्या गुणांत अडकून राहतो. आणि साधक स्वतःच्या साधनेत जर तत्पर राहीला तरच त्याची ह्या गुणांतून सुटका होते. कोणत्याही गुणांच्या बंधनात व अडकता कालांतराने तो गुणांच्या पलीकडे जातो. आणि र्इश्वराच्या भेटीस प्राप्त होतो.

ॐ जय हो!

Respectful Pranaam(Bow) on the feet of Shree Sadguru.

Every human body is same in construction. Everyone has same organs like hands, legs, eyes, nose and ears etc but there is difference between behaviour, habits and nature of each person. Some people are calm while some get angry instantly, some are focused but some remained disturbed. There are various properties of various people. Actually basic needs of all human beings are same but choice and favorite things of everyone differs due to behaviour and way of thinking. Each person has some fix basic behavioral patterns. For example some people are egoistic for power; some always think that control should be in their hands; some think that they are only knowledgeable among all. Such type of traits can be observed in each of us. Thus behavioral traits and choice for favorite things are always in background of every karma (deed). We can’t get satisfied unless we achieve these things. We always desire for something different; something special even if our basic needs are fulfilled. Secondly, due to typical behavioral traits many precious moments in life are ignored which affects our self and even others around us. Those who are in greed of wealth- remain engrossed in worries for achieving more; those who want to show that they are most knowledgeable or intelligent are always in illusion that they know everything. Those who are hungry for recognition or appreciations never want anybody else to overcome their position.

We never see such things in own behaviour and never realize the effects of it. If we analyze ourselves and find what actually we require in life then surely we can get the right answer. This analysis can be done by asking this question to own– ‘What I wanted to achieve? If I haven’t achieved then what has happened in my life due to that or what is going to happen?’ Both Sadhak (Spiritual Disciple) and common man always remains engaged in all the above discussed behavioral patterns. The difference is- Sadhak after regular Sadhana practice can overcome all of these problems but common man remains habitual in all those situations and never realizes mistakes done. From regular Sadhana and spiritual growth Sadhak becomes neutral (worriless, desire less, no demands and no hopes) and becomes capable to reach up to the almighty God.

Om Jai Ho!

www.omjaihovp.org

All Rights Reserved. Om Jai Ho Vishwatmaka Parivar

Spiritual Thoughts (November 2016)

।। ॐ श्री परब्रह्म गोपालनाथाय नमः ।।

माझ्या सद्गुरूंच्या चरणी माझे नमन.

सृष्टीची रचना पाच तत्वांची मिळून झालेली आहे. म्हणजेच पंचमहाभूते एकत्र येऊन सृष्टी तयार झाली. तिच्या पासून तीन गुणांची उत्पत्ती झाली आणि त्यापासून मानवाची निर्मिती झाली आहे. जशी सृष्टीची रचना आहे तशीच मनुष्य देहाची रचना आहे. पंचमहाभूते म्हणजेच पृथ्वी, आकाश, पाणी, अग्नी व वायु होत. या पाच तत्वांचा मानवी देहात समावेश आहे.

जन्मल्यापासून मरेपर्यंत मनुष्याला प्रत्येक गोष्टींच्या प्राप्तीची इच्छा होते. अशा अनेक प्रकारच्या इच्छा त्याच्या शरीरात असतात. त्यालाच माया असे म्हणतात. मनुष्याच्या स्वभावात अनेक गुण दिसतात. उदाहरणार्थः राग, लोभ, क्रोध, मोह, अहंकार, करूणा इ. मनुष्याच्या शरीरात मुख्यता महत्वाचे तीन गुण असतात. १. सत्वगुण, २. रजोगुण, ३. तमोगुण या तीन पैकी ज्या गुणाचा प्रभाव अधिक प्रमाणात असतो, तसेच वर्तन मनुष्याकडून होत जाते. म्हणजेच शरीरात जर सत्वगुण अधिक प्रमाणात वाढला तर मनुष्याचे वर्तन शांत राहते. त्याच्या स्वभावात करूणा निर्माण होते. तो दयाळू वृत्तीचा बनतो. रजोगुण वाढला तर मनुष्याचा स्वभाव अशांत होतो. मनुष्य जास्त चंचल बनतो. त्याच्यातील स्थिरत्व कमी होते. तमोगुण वाढला तर मनुष्याला क्रोध अधिक प्रमाणात येऊ लागतो. त्याचा अहंकार वाढतो. इतरांविषयी घृणा वाढते व सर्वप्रकारचे श्रेष्ठत्व तो स्वतःकडे घेतो. अशा प्रकारे शरीरातील गुणांनुसार मनुष्यांचे वर्तन घडत जाते. त्याचा परिणाम त्याच्या स्वतःवर अधिक होतो व त्याच्या सहवासातील इतर व्यक्तींवर सुध्दा होतो.

जीवन जगण्यासाठी मनुष्याला नेहमी शांत, दृढ निश्चयी असावे लागते. अनेक प्रकारच्या संकटांना तोंड द्यावे लागते. त्यावेळी त्याच्याकडे स्थिरत्व असेल तर त्याची निर्णयक्षमता वाढते. म्हणजेच एखाद्या संकट काळी मनुष्य योग्य तोच निर्णय घेऊन संकटांवर मात करू शकतो. ज्या गुणांमुळे मनुष्याच्या जीवनात वारंवार बदल होतो. ते गुण मनुष्याच्या हातात नसतात. त्या गुणांवर त्याचे नियंत्रण नसते परंतु गुरूमार्गाचा मनुष्याने अवलंब केला तर ते नियंत्रण नक्कीच येते. सातत्याने ध्यान साधना करीत राहील्याने या गुणांचा शरीरावर होणारा परिणाम कमी होत जातो. नियमीत साधनेने तीन गुणांचा शरीरातील प्रभाव स्थिर होतो. मनुष्य उत्साही व आनंदी होतो.

प्रत्येकाला स्वतःमध्ये काही बदल करून घ्यावा असे सतत वाटत असते, किंवा स्वतःला इतरांनी किमान चांगल्या, वृत्तीचा चांगल्या आचरणाचा आहे असे म्हणावे असे वाटते. पण हा बदल नुसत्याच विचारांनी न होता मनाला साधनेचा छंद, ध्यास धरल्यानेच होतो. स्वतःमधील परिवर्तनाचा स्वतःलाच जास्त आनंद होतो.

ॐ जय हो!

Respectful Pranaam(Bow) on the feet of Shree Sadguru.

Nature is made up of five elements. Three Gunas (properties) are also created from it. Both of these combine to form Human Body. Thus likewise nature, human body also comprises of 5 elements. These are Earth, Sky, Water, Fire and Air.

From birth to death humans always desire to achieve something. This feeling of desire or wants is Maya. Human behaviour consists of various properties like Anger, Desire, Lust, Ego, Mercy etc and it is also affected by Three Gunas in the body which are; 1.Satva-Guna, 2. Rajo-Guna and 3.Tamo-Guna. Proportion of these Gunas greatly affects our behaviour. For example, if amount of Satva-Guna increases, people remain calm, merciful and kind hearted. If amount of Rajo-Guna increases mind becomes unstable and anxious. If Tamo-Guna increases then people get more angry due to ego and start debasing others. In this way human behavior is influenced by above three Gunas in the body. They affect personal behavior as well other people which get in contact with.

For a balanced life one should always remain calm and determined. Many types of crisis and calamities occur in life. In such situations decision making is very important. One who is physically as well as mentally stable can peacefully handle such situations. In short, frequent changes in our life occur due to these Gunas. Actually Humans cannot control these Gunas but if they start following Guru-Marg (Path shown by Spiritual Master), they can control. This can be made possible by consistent practice of Dhyaan-Sadhana(taught by Gurudeo). Thus, Sadhana helps in balancing of three Gunas in the body and makes people happy.

Everyone thinks of bringing change in self or desires that people around him should appreciate his behavior and praise him. But these are mere thoughts and can turn into reality only by continuous practice of Dhyaan-Sadhna. This positive reformation in life gives happiness to ourselves.

Om Jai Ho!

www.omjaihovp.org

All Rights Reserved. Om Jai Ho Vishwatmaka Parivar

Spiritual Thoughts (October 2016)

।। ॐ श्री परब्रह्म गोपालनाथाय नमः ।।

सृष्टीची रचना करणा-या ईश्वराला भेटण्याची ईच्छा प्रत्येकाला असते. मनुष्याला रोज काहीतरी नविन अनुभवण्याची आस असते. सृष्टी निर्माण होणे, सृष्टीमध्ये मानवाची निर्मिती होणे हा एक मोठा चमत्कारच आहे. हा चमत्कार घडविणारा ईश्वर सर्व गोष्टींमध्ये व्यापलेला आहे. पण नुसत्या उघड्या डोळ्यांनी तो दिसत नाही. त्या ईश्वराला जर बघायचे असेल, जाणायचे असेल तर गुरूंची आवश्यकता असते. गुरूंच्या आशिर्वादाशिवाय मनुष्य ईश्वराला जाणू शकत नाही. ईश्वराला जाणण्यासाठी गुरू शिष्याला साधना देतातं ती साधना म्हणजे नाम होय. या नामाचे गुरू रोज मनन, चिंतन करावयास लावतात. म्हणजेच नामस्मरण करण्यास शिकवतात. या नामस्मरणाने जिवनाच्या बदलास सुरूवात होते. प्रथम मनुष्य स्वतःच्या आचरणाकडे लक्ष देतो, स्वतः मधील गुणांचे परिक्षण करतो, म्हणजेच तो आत्म परिक्षण करायला लागतो. मनुष्याचे आचरण व गुण हे सर्वस्वी त्याच्या शरीराच्या आतील इंद्रियांवर अवलंबून असतो. शरीराच्या आतील मन हा अवयव सर्वात जास्त महत्वाचा आहे व क्रियाशीलही आहे. मन हेच सुखाचे व दुःखाचे कारण आहे. नामस्मरणानेच मनाचे कार्य बदलण्यास सुरूवात होते. अत्यंत क्रियाशील असणा-या मनावरच प्रथम नामाचा प्रभाव सूरू होतो. मनाच्या आवडी-निवडी कमी होतात व मन शांत राहते.

मनाबरोबरच शरीरामध्ये काम, क्रोध, लोभ, मोह, मद व मत्सर हे सहा विकार असतात. मन नामाशी जोडण्याने ह्या विकारांवर सुध्दा ताबा मिळवता येतो. या विकारांचा शरीरावर होणारा प्रभाव कमी व्हायला लागतो. आणखीही शरीरात असे काही अवयव असतात जे नुसत्या डोळ्यांनी दिसत नाहीत. पण अनुभवता येतात आणि मनुष्याच्या आचरणावर त्यांचा परिणाम दिसून येत असतो. परंतु, नामस्मरणाने शरीराच्या दिसणा-या व न दिसणा-या अवयवांवर सुध्दा प्रभाव पडत असतो. हे साध्य होते फक्त गुरूंमुळेच. गुरू असामान्य असतात आणि सामान्य मनुष्याला सुध्दा ते असामान्य बनवतात. असे जीवन जगण्याचा अधिकार ईश्वराने सर्व मानवजातीला दिला आहे. मानवजातीमध्ये स्त्री, पुरूष किंवा अर्ध-नारी नटेश्वर हे सगळेच गुरूंचा पुर्ण अनुग्रह प्राप्त करून ईश्वरापर्यंत पोहचु शकतात.

ॐ जय हो!

Everyone has a wish to once meet or to see the creator of this wonderful nature. The formation of this nature, the creation of Human body and also frequent changes in these two is big wonders of nature. The creator of these wonders is omnipresent but not visible to our eyes. To know and to experience the existence of Creator or God, Guru (Spiritual Master) is needed. Guru gives Sadhana to Shishya (Disciple). This Sadhana is Naam. Thus Guru teaches the way of NamaSmarana- which means continuous repeating and remembering of Naam in our routine life. Due to this NamaSmarana many changes occur in our lives. Firstly people start self analysis- How is my behaviour? What are my good qualities? Where do I lack? Are some of the examples in self analysis. Human behaviour and qualities totally depend on mind and other internal organs. Mind is very important organ in human body: which is very sensitive as well as active. Mind is the only reason for our sorrow and happiness. NaamSmarana firstly shows effects on mind. It reduces the choices and desires emerging from mind. In this way mind starts to search the real God. No matter with the amount of workload and tensions in day-to-day life, NaamSmarana keeps the mind calm and quiet.

Likewise mind there are also Shadripus (6 enemies) in our body. These are: Kaam (Lust), Krodh (Anger), Lobh (Greed), Mada (Arrogance), Moha (Attachment), Matsar (Jealousy). These Shadripus highly affect our behaviour. If our mind is constantly in contact with Naam, we can control these enemies. Along with these, there are some more invisible organs in our body which we can only feel or experience. These also affect on behaviour. But NaamSmarana bring changes on our behaviour by controlling all such organs. All this becomes possible only because of Guru. Gurudev is extraordinary and also transforms common people to extraordinary ones. All men, women and thirdgender are given equals rights by God to live such balanced and controlled life. All of them can take Anugraha from Guru and can reach up to the God.

Om Jai Ho!

www.omjaihovp.org

All Rights Reserved. Om Jai Ho Vishwatmaka Parivar

Spiritual Thoughts (September 2016)

।। ॐ श्री परब्रह्म गोपालनाथाय नमः ।।

माझ्या सद्गुरू नाथांच्या चरणी माझे शतशः नमन.
सृष्टी अनेक प्रकारांनी नटलेली आहे. या सृष्टीमध्ये अनेक घटक समाविष्ट आहेत. या आपल्या सृष्टीत नेहमीच बदल होत असतात. या सृष्टीतील घटकांमध्ये मानवाचाही समावेश आहे. ज्या पंचमहाभूतांची मिळून सृष्टी बनली आहे. तीच पंचमहाभूते मिळून मानव देह तयार होतो. मानवी देहामध्ये रोज नवीन बदल होत असतात. मानवी देह दिवसेंदिवस वाढत जातो; हा या देहाचा मोठा बदल होय. सृष्टीतील व मानवी देहातील बदल हे त्यांच्यातील असलेल्या चैतन्याने होत असतात. देहातील चैतन्याने देहाच्या सर्व अवयवांना चालना मिळत असते. हे चैतन्य आपल्या उघड्‍या डोळ्यांनी पाहता येत नाही तर त्यासाठी अंर्तचक्षुंची गरज असते. शरीरातील चैतन्य मानवाला जाणता येते. पण त्यासाठी त्याला गुरूंची आवश्यकता असते. गुरूकृपेमुळे मानवाचे बाहेरील लक्ष कमी होवून देहाच्या आत त्याचे लक्ष लागते. गुरूंनी दिलेल्या साधनामुळे आनंदाचा अनुभव त्याला येतो. एक निस्सिम शांतीचा अनुभव त्याला येतो. जो आनंद बाहेरील अन्य साधनांनी मिळत नाही तो एका गुरूंनी दिलेल्या साधनेने मिळतो.

गुरूकृपेच्या आधी मन जसे मानेल तसे माणूस जगत असतो. योग्य अयोग्य यांचा विचारही नसतो. पण गुरूंनी दिलेली साधना केल्यामुळे त्याला देहातील इंद्रियांवर ताबा मिळविता येतो. त्याचे जगण्याचे ध्येय निश्चित होते. त्याला जगण्याची दिशा मिळते. शरीरातील मन, चित्त, बुद्धी, विचार यामध्ये परिवर्तन होते. मन चांगलेच विचार करते. कुबुद्धी नाहीशी होते, चित्त निर्मळ होते. बुद्धी नाना प्रकारचे शोध लावते. आजच्या विज्ञान युगात मानवाने अनेक मोठेमोठे शोध लावले आहेत ते फक्त त्याच्या आतील शक्ती व बुद्धी मुळे. त्याच्या शरीरात जी उर्जा आहे त्या उर्जेमुळे असाध्य गोष्टीही साध्य होतात. मानवाच्या विचारांमध्ये परिवर्तन होत जाते. मानवाच्या संपूर्ण आयुष्यात जो काही बदल होतो तो फक्त त्याला मिळालेल्या साधनेने. यामुळेच मानवाचे अज्ञान हळूहळू नाहीसे होऊन ज्ञानाकडे त्याची वाटचाल होते.

ॐ जय हो!

Pranaam on the feet of Shree Sadguru!
Nature is fascinating diversity of living as well as non living things. Changes constantly take place in it. Nature is made up of five elements. In the same way, human body is also made up of five elements. Likewise nature, changes also take place in human body. Lots of things grow continuously in nature. Size of our body increases day by day. Such changes in human body as well as in nature are due to Chaitanya (spirit/divine energy) in them. All organs in our body work because of it. This Chaitanya can be seen with help of inner vision, but Guru (Spiritual Master) is needed for that. Preaching given by Gurudev helps to divert mind from outer world which increases inner concentration. Further it gives experience of Chaitanya in the form of peace and divine contentment. This joy cannot be replaced by any other thing in the world.

Before Gurukrupa, (meeting Guru and getting spiritual knowledge) we live life according to our mind, there are no thoughts about fair and unfair things. But as we start doing Sadhana (meditation and other activities taught by Guru), needs of our body are reduced due to control over the mind. In this way our life gets right direction and the actual meaning of human birth is realized. All this happens due to changes in Mana-Chitta-Budhhi( Mind and intellect). Gradually, our mind starts thinking only about good things. New ideas are emerged. Scientists have discovered and invented many things, but how? The only answer is- the inner power or Chaitanya. This power can make impossible things possible. As we start getting experiences of this power, our life totally changes. Ignorance reduces and spiritual knowledge increases.

Om Jai Ho!

www.omjaihovp.org

Spiritual Thoughts (August 2016)

।। ॐ श्री परब्रह्म गोपालनाथाय नमः ।।

सद्गुरूंच्या चरणी शतशः नमन.
मानवदेह जन्माला आल्या बरोबर त्याच्या देहाचे कर्म चालू होते, आणि त्याच्या देहातील श्वास जो पर्यंत चालू असतो तोपर्यंत देहाचे कर्मही चालू रहाते. जसे शरीराच्या बाह्य इंद्रीयांचे कर्म चालू असते तसे शरीराच्या आतील इंद्रीये म्हणजे मन, बुध्दी, चित्त यांचेही कर्म चालू असते. मनुष्याने शरीराचे कर्म थांबवले म्हणजे तो संसार सोडून विरक्त झाला आणि संन्यासाश्रम स्विकारून एका जागी निवांत बसला तरी ही त्याचे आतील इंद्रीयांचे कर्म चालूच असते. कर्म चालू रहाणे हा शरीराचा गुणधर्म आहे. शरीर आहे तोपर्यंत कर्म चालूच रहाते. कर्म करत रहाणे एवढेच मनुष्याच्या हातात असते. त्या कर्माचे चांगले किंवा वाईट जे काही फळ आहे ते मात्र त्याच्या हातात नसते. त्याच्या हातून घडून गेलेल्या कर्मांचा परिणाम त्याच्या हातात नसतो. पण कर्म करायच्या आधी त्याची बुध्दी त्याला सुचीत करीत असते. कोणतेही कर्म चांगले किंवा वाईट हे अगोदर त्याच्या अंर्तमनाला कळत असते. ते कर्म करण्यासाठी किंवा नाकरण्यासाठी त्याच्या अंर्तमनातून एक आवाज येत असतो. पण मनुष्य मात्र त्या आवाजाकडे दुर्लक्ष करीत असतो. त्याच्या मनाला आवडेल तसे कर्म तो करतो. मनुष्याच्या हातुन जे कर्म घडते त्याला इतरही अनेक कारणे आहेत. प्रथम मनुष्याची विचार क्षमता कशी आहे, त्याची वृत्ती स्वार्थी आहे का निस्वार्थी आहे, त्याची संगत कशी आहे व ईश्वरा विषयी त्याचा भाव कसा आहे अशा अनेक कारणांचा त्यात समावेश होतो.

मनुष्याला जे ध्येय प्राप्त करून घ्यायचे असते त्यासाठी तो कर्म करतो. त्यामुळे जशी त्याची वृत्ती तसे कर्म त्याच्या कडून घडते. नेमके कोणते कर्म करायचे हे कळत नसल्यामुळे त्या कर्मांचे परिणामही त्याला भोगावे लागतात. कर्म केल्यानंतर कर्माचे फळ भोगणे वाट्याला आल्यावर त्याचा त्याला खेद वाटत रहातो व इतरांना तो दोष देत बसतो. जगण्यासाठीचे अनेक पर्यांय आहेत त्याचा मनुष्य विचार करत नाही. त्यापैकी एक पर्याय म्हणजे गुरूमार्ग होय. ज्याने परिपूर्ण गुरूमार्गाचा अवलंब केला त्याच्या कडून घडणारी कर्मेही परिपूर्णच होतात. मनुष्य उच्च, मध्यम व कनिष्ठ अशा तीन प्रकारच्या श्रेणींमध्ये कर्म करत असतो. मनुष्याने निस्वार्थपणे केलेले कर्म म्हणजे ज्या कर्मामुळे इतरांना फायदा होतो असे कर्म उच्च श्रेणीचे असते. मनुष्याने स्वतःसाठी केलेले चांगले कर्म हे मध्यम श्रेणीचे असते. आणि मनुष्याने स्वतःच्या लोभासाठी व हव्यासापोटी केलेले कर्म हे कनिष्ठ श्रेणीचे असते. ज्याला परिपूर्ण गुरू लाभतात व गुरूंकडून परिपूर्ण नाम मिळते तो सगळ्या बंधनातून मुक्त होतो. कारण तो जे कर्म करतो ते परमेश्वराच्या स्मरणातच करतो. त्या कर्मासाठी त्याचा कोणताही स्वार्थ किंवा निस्वार्थ नसतो. परमेश्वराच्या स्मरणात केलेल्या कर्माचा कर्ता स्वतः परमेश्वरच असतो. त्यामुळे मनुष्याला त्या कर्माचे चांगले किंवा वाईट फळ याचे सुख-दुःख रहात नाही. गुरूंनी दिलेल्या नामाकडे त्याचे लक्ष लागल्यामुळे कर्मबंधनातून त्याची सुटका होते. एक मुक्त जीवन जगायला तो शिकतो. त्याच्या इच्छा कमी व्हायला लागतात. आणि तो स्थिर व शांत होतो. शरीर-इंद्रियांचे लाड तो पुरवत नाही तर शरीर-इंद्रिय त्याचे एैकतात. व मनुष्य एक निष्काम कर्मयोगाचे जीवन जगतो.

ॐ जय हो!

My respectful bow on the feet of Shree Sadguru !
Karma (deeds) in our life begin from the time of birth. These deeds may be good or bad, but whatever we do comes under Karma. Karma continues till our last breath. Organs in our body perform various activities in day to day life, in the same way mind continuously keeps on thinking which is also kind of Karma. Even if a person takes Sanyasa (Living alone to attain self realization) and sits at a place for meditation, his internal organs still perform karma. Thus performing Karma is prime function of human body. Whatever we do is in our control but the outcome of these things is not in our hands. Before taking any action our inner mind always notifies us about- which one is right thing and which is not, but knowingly – unknowingly we neglect that inner voice and do whatever we like. Karma also depends on various other things like thinking ability, attitude, people around us and finally on our feelings about God.

We always act in the direction of our aim but in this attitude is important, because to achieve certain thing sometimes we are ready to do whatever is required. In this some wrong action is taken and we have to bear outcome from that. After that we regret and blame someone for the cause. Instead of that we can also live life in other ways. Guru-Marga(path shown by Guru) is one of that. The Karmas of the person who follows Guru-marga are perfect and complete. Human Karmas are of three categories; High, Medium and low. The Karma in which a person selflessly does everything and also helps others- comes under higher category, The Karma which a person performs only for himself but is good- comes under medium category and the Karma which person performs selfishly and greedily comes under lower category. The person who gets blessed with perfect Guru and perfect Naam gets released from this cycle of Good or Bad Karma because the person does his every work while remembering God. Thus god becomes the doer of that work and the person doesn't have to worry about outcome off that Karma. His life becomes simple as he concentrates on Naam received from Guru. His desires decrease, finally he becomes quite and stable. He never pays attention towards wants of body but easily controls the body. Finally he starts living life in Nishkaam-Karmayoga(The way of life in which we have to do all things without thinking about outcome and remember God in every situation. Such life is free of worries.)

Om Jai Ho!

www.omjaihovp.org

Spiritual Thoughts (July 2016)

।। ॐ श्री परब्रह्म गोपालनाथाय नमः ।।

।। गुर्रूब्रह्मा गुर्रूविष्णू गुर्रूदेवो महेश्वरः ।।
।। गुर्रूसाक्षात परब्रह्म तस्मैःश्री गुरवे नमः ।।

माझ्या परमप्रिय सद्गुरुंच्या चरणी आदर युक्त नमन.
परमेश्वराने सुंदर अशी सृष्टी निर्माण केली आहे. आणि या सुंदर सृष्टीमध्ये मानवाची निर्मिती केली आहे. या मानवाला जगण्यासाठी आवश्यक असणा-या सर्व गोष्टींची निर्मिती ईश्वराने केली. अनेक प्रकारची सुख व दुःख निर्माण केली. ज्या मानवाला ईश्वराने निर्माण केले तो ईश्वर कसा आहे? आणि त्याच्यापर्यंत पोहचायचे कसे? हे जाणण्यासाठी 'गुरूतत्वाची' निर्मिती झाली. साक्षात परमेश्वराचे दुसरे रूप म्हणजे गुरू होय. मनुष्याचे जीवन सहज व सुखकर कसे होईल यासाठी गुरूतत्व निर्माण झाले. मनुष्य आणि ईश्वर यांच्यातील 'दुवा' म्हणजेच गुरू होय. या गुरूतत्वाला परमेश्वराने परब्रह्माचा दर्जा दिला आहे. गुरूंशिवाय परमेश्वर कळूच शकत नाही.

मनुष्य देहाची जसजशी वाढ होत जाते त्याप्रमाणे त्याच्या देहाच्या मागण्याही वाढत जातात. आणि तो त्या मागण्या पुरवत जातो. त्या पुरवण्यासाठी तो अनेक प्रकारची चांगली वाईट कर्मे करतो. त्यामुळे सुख-दुःखाच्या फे-यात तो अडकून जातो. यातून जर ख-या गुरूंचा लाभ झाला. तर मनुष्य देहाला नेमके काय गरजेचे आहे ते गुरू शिकवतात. गुरू शिष्याला नामरूपी अमृत देतात. या नामरूपी अमृताने मनुष्यामधील विषयरूपी विषाचा नाश होतो. मनुष्याचा सर्वांगीण विकास होतो. त्याची बौध्दीक पातळी वाढते. त्याचबरोबर त्याची मानसिकता सुध्दा बदलते. गुरू भेटण्यापूर्वी मनुष्य फक्त स्वतःचा विचार करत असतो. पण गुरू भेटल्यानंतर तो प्रथम इतरांचा विचार करायला लागतो. स्वतःसाठी जगणा-या मनुष्याला जीवनामध्ये गुरू लाभले तर त्यांच्या शिकवणीमुळे दैनंदिन जीवनातही मनुष्याला परमेश्वराचे सतत स्मरण राहते. जीवनामध्ये कितीही कठिण परिस्थिती आली, तरी परमेश्वराचे सतत स्मरण होत असल्याने मनुष्य कोणत्याही परिस्थिती मधून सहजपणे बाहेर पडतो. दैनंदिन व्यवहारामध्ये मनुष्याच्या हातून काही चुका होतात. त्यांबद्दल बाह्यजगात त्याला त्याच्या कर्मांचे फळ मिळते. परंतू तो मनुष्य जर गुरूंना शरण गेला तर त्याला गुरू तत्क्षण माफ करून जवळ करतात.

गुरू शिष्याला नामाचे दान देतात त्या नामाचे स्मरण शिष्याने सतत करावे असे गुरूंना वाटते. गुरू फक्त देण्याचेच कार्य करत असतात. ते दान ज्याला दिले त्याने ते कितीही वाटले तरीही ते संपत नाही. त्या नामातूनच भक्ती निर्माण होते. भक्ती आणि नाम यांचा संगम झाल्यावर मनुष्य भगवंताशी एकरूप होऊन जातो तो फक्त गुरूंमुळेच.

ॐ जय हो!

।। Gururbrahma Gururvishnu Gururdevo Maheshwarah ।।
।। Gurursakshat Parabramha Tasmayshree Gurave Namah ।।

My respectful bow on the feet of Shree Sadguru !
The almighty God has created this wonderful nature. In this favorable nature he created Humans, for humans he created all the essentials. He also created situations of happiness and difficulties in life. To make humans aware about existence of God and also about the process to reach up to God 'Gurutatva' came into existence. The betterment of human life was also important reason for origination of Gurutatva. Guru is the incarnation of Almighty god, in the same way Guru is the medium between Humans and God. The almighty has recognized Guru as Parabrahma. We humans cannot understand the existence of God without Guru.

Human body grows continuously and so its needs also. While fulfilling these needs people carryout many good and bad deeds. In this process they remain engaged in the good and bad situations. During this, if by chance they are blessed with Guru then what actually is needed in their life is understood. Guru gives Naam to Shishya (Disciples) which purifies their body and mind. This Naam brings out overall development of disciples: their mental power increases also their way of thinking changes. Before meeting Guru, people generally think about themselves. After getting Anugraha (Process of receiving Naam from guru) these people primarily think about others then about self. This preaching of Gurudev induces habit of remembering Almighty in daily routine. Remembrance of Almighty god makes people very strong so that they can face and handle hardest situations in life. A man commits mistakes in day to day life and has to bear the outcomes from it. But if he is true Disciple then his mistakes are forgiven by mercy of Gurudev.

Guru blesses his Disciples with divine Naam and wishes that his Disciples should remember Naam in every situation. Secondly, Guru always does the work of giving(Naam) and preaching the way to reach up to Almighty God. This knowledge is further shared by disciples but doesn't get reduced at all. Further, Bhakti(Devotion) is generated from this Naam. Finally because of Guru, Naam and Bhakti combines and makes a Disciple congruent with God.

Om Jai Ho!

www.omjaihovp.org

Spiritual Thoughts (June 2016)

।। ॐ श्री परब्रह्म गोपालनाथाय नमः ।।

माझ्या परमप्रिय सद्गुरुंच्या चरणी आदर युक्त नमन.
माणसाच्या आयुष्यात दोन मार्ग असतात. एक मार्ग शाश्वत सुखाचा असतो आणि दुसरा अशाश्वत सुखाचा असतो. दोन्ही सुखाचेच मार्ग आहेत. पण एक ख-या सुखाचा आहे आणि एक क्षणिक सुखाचा आहे. माणसाला नेहमीच क्षणिक मार्ग जवळचा वाटतो. तो सोपाही असतो; पण कायमस्वरूपी नसतो. क्षणिक सुखामध्ये अनेक प्रकारची ध्येये असतात पण ती सगळी संसाराशी निगडीत असतात. आणि संसाराशी निगडीत असणारी सुख येतात व जातात. अशा सुखांमध्ये नाना प्रकार असतात. कोणाला धन – संपत्ती मिळविण्यात सुख वाटते, कोणाला समाजामध्ये मोठेपणा मिळविण्यात सुख वाटते, कोणाला सगळ्यांमध्ये श्रेष्ठ वक्तृत्व करण्यात सुख वाटते आणि कोणाला आपले अस्तित्व जगाला दाखवून देण्यात सुख वाटते. आणखी अनेक कितीतरी प्रकारची सुख आहेत. प्रत्येकाच्या बुध्दीमत्तेप्रमाणे सुखाची संकल्पना असते. या सगळया सुखांच्या प्राप्तीलाच मनुष्य शाश्वत सुख मानत असतो. ही सुखं या जन्मीच्या या देहापुरतीच निगडीत असतात. म्हणजेच ती शाश्वत नसतात.

शाश्वत सुखाचा मार्ग म्हणजेच सत्याचा मार्ग तो दिसायला थोडा कठिण दिसतो, अवलंबायला कठिण वाटतो. पण ज्याच्या अंगी सामर्थ्य असेल त्याला तो सुलभ असतो. आणि हे सामर्थ्य मानवामध्ये निर्माण करून देणारे सद्गुरू असतात. ते शाश्वत सुखाचा मार्ग चालू करून देतात. ज्यावेळी शाश्वत सुखाचा म्हणजेच नामाचा मार्ग चालू होतो. त्यावेळी शाश्वत काय? आणि अशाश्वत काय? हे मानवाला समजायला लागते. जो सद्गुरूंनी दिलेल्या मार्गावर चालतो त्याला कशाचीही भीती किंवा चिंता राहत नाही. सद्गुरूंनी दिलेल्या नामाचा मार्ग परिपूर्णते कडे नेणारा असतो. ज्या मनामुळे मानवाला अनेक गोष्टी मिळविण्याची लालसा असते. ते मनच नामाला अर्पण होते त्यामुळे इतर गोष्टींकडे लक्षच राहत नाही. त्याला धन – संपत्ती सहज मिळाली तरी आनंद असतो आणि नाही मिळाली तरी दुःख नसते. मोठेपणाची लालसा त्याला नसते. जगात सर्वश्रेष्ठ आणि शाश्वत फक्त एक ईश्वरच आहे आणि बाकी सगळे अशाश्वत आहे हे त्याला समजते.

मान – अपमानाची त्याला फिकीर नसते. सहज जीवन जगण्याची कला त्याला जमते. नाशवंत प्राप्तीच्या मागे तो लागलेला नसल्यामुळे दुःख त्याला येत नाही किंवा दुःखाची जाणिव त्याला राहत नाही. त्याचे ध्येय या जन्मापुरते नसते तर या जन्मातून मुक्त होवून इतरांना मुक्तीचा मार्ग देणारे असते.

ही शिकवण त्याला सद्गुरूंच्या कृपेने मिळालेली असते या कृपेने आपण ईश्वरापर्यंत पोहोचणार आहोत हे त्याला कळते आणि हीच सद्गुरूंची कृपा आपल्या सर्व मानवजातीला मिळावी म्हणून तो अथक प्रयत्न करतो.

ॐ जय हो!

My respectful bow on the feet of Shree Sadguru !
There are two ways in human life. One goes near eternal happiness and other one is of false happiness. This happiness is momentary but people always find this way easy. This way keeps many aims in front of us but all of these are related to worldly affairs. These provide many types of pleasures. One may feel happy in gathering money and properties; one may feel happy in having frontage over society; one may feel in delivering speeches better than others or someone might get pleasure in making everyone aware of his existence. Different people have different ideas about happiness according to their intelligence. People think happiness lies in accomplishing all these things or making ideas into reality. But actually all these physical pleasures and desires are limited up to present human birth only.

The way of eternal peace seems somewhat difficult to walk on, but one having strong inner strength may find it easy. Such inner strength is generated only because of Sadguru. This way of eternal happiness means way of Naam (after Anugraha one gets Naam), which makes a person complete and leads toward perfection. When one begins journey towards real happiness, he becomes able to differentiate between real and fake things. Such eternal way shown by Sadguru is free of fear and worries. Desires in human beings are emerged from the mind but when this mind is engrossed in Naam, nothing else comes in mind. There remain no worries about wealth and assets, whether these increase or decrease. The attitude of showing self importance in front of others also reduces and finally mind realizes that God is the only real Supreme Being in this world./p>

In this manner, simple way of living life is automatically followed by the person. Mind remains neutral in all situations of ups and downs in life. The person doesn't care about respect or admiration from others. Now his aims are not limited up to present life, as he aims for Mukti- which is final liberation from continuous birth-death cycle. In same way he also wants his belongings to follow this path of Mukti so that they can also experience the eternal peace and bliss.

The reason behind all this transformation is Sadguru. He realizes that he is going to reach up to God one day only because of Sadguru. He starts taking effort to spread this knowledge to mankind.

Om Jai Ho!

www.omjaihovp.org

Spiritual Thoughts (May 2016)

।। ॐ श्री परब्रह्म गोपालनाथाय नमः ।।

माझ्या परमप्रिय सद्गुरुंच्या चरणी आदर युक्त नमन.
जगण्यासाठी आवश्यक असणा-या मुलभूत तीनच गरजा अहेत. अन्न, वस्र व निवारा. या गरजा भागवण्या साठी जेमतेम खर्च लागतो. पण तरीही मानवाला मुलभूत गरजांपेक्षा वेगळ्या अनेक गरजा असतात. आणि त्याला त्यांची पूर्तता करण्यासाठी अधिक खर्च करावा लागतो. अन्न, वस्र व निवारा हे जरी जगण्यासाठी आवश्यक असले तरीहि मानवाने स्वतःच्या मौजेसाठी इतर गरजाही निर्माण केल्या. त्या गरजा भागविण्यासाठी त्याला भरपूर मेहनत करावी लागते व त्यासाठी त्याचा भरपूर वेळही खर्च होतो. म्हणजे जीवनाचा कितीतरी काळ या गरजांच्या पूर्तते साठी वाया जातो. मुलभूत गरजा थोड्या असल्या तरी प्रत्येक मानवाच्या मनात त्याचे स्वरूप किंवा स्वप्न वेगवेगळे असते. म्हणजे गरजेसाठी अन्न हवे पण त्यात त्याला पंचपक्वान्नांची आवड निर्माण होते. आणि वस्र गरजेचे आहे पण उंची वस्र हवी असे त्याला वाटते. स्वतःच्या घराबाबतही मानवाची वेगवेगळी स्वप्ने असतात. म्हणजेच मानवाच्या मुलभूत गरजा बाजुलाच राहील्या पण त्यांच्याबद्दलच्या अपेक्षा मात्र वाढतच गेल्या. खरतर ज्यावेळी बालक जन्माला येते तेव्हा त्याला या मुलभूत गरजाही कळत नसतात. फक्त अन्न हीच एक गरज त्याला भासते आणि आई त्याची पूर्तता करत असते. राहिल्या वस्र व निवारा याची त्याला जाणिवही नसते. कालांतराने या गरजा त्याला निर्माण होतात. जीवनाला गरजांची आवश्यकता थोडी पण माणसाच्या अपेक्षेमुळे त्याला स्वतःमधील उर्जा या अन्या गरजांसाठी वापरावी लागते.

परमेश्वराने सृष्टीची रचना अशी केली आहे की मनुष्य स्वतःच्या मुलभूत गरजा सहज भागवून काही काळ स्वतःच्या देहातील अंतरात्म्याच्या ध्यानासाठी देईल. पण हे सगळे तो विसरतो आणि दिवसेंदिवस स्वतःच्या गरजा मात्र वाढवत बसतो. तो स्वतःचे समाधान आधिक गरजा पुरविण्यात मानतो पण त्याला समाधान मिळत नाही. त्याचे लक्ष सतत बाहेरच्या गोष्टींकडे म्हणजे इतरांच्या वस्तूंकडे लागलेले असते. स्वतःकडे वस्तूंचा आधिक साठा कसा होईल याचा सतत तो प्रयत्न करतो. या प्रयत्नात त्याला नेहमी उद्याचीच चिंता लागलेली असते. माझ्या जवळील वस्तूंचा साठा संपणार नाही ना हीच काळजी तो करतो. पण ज्या देहासाठी तो हे सगळे करतो त्या देहातील अंतरात्म्याला मात्र तो विसरून गेलेला असतो. अंतरात्म्याकडे जर मनुष्याचे लक्ष लागले तर त्याचे बाहेरील लक्ष कमी होईल, आणि त्याच्या गरजा कमी होऊन राहिलेला वेळ अंतरात्म्याच्या ध्यानासाठी देता येईल. मनुष्याने स्वतःचे मन व चित्त आत म्हणजे अंतरात्म्याकडे वळविले तर त्याची काळजी, चिंता कमी होईल व एक वेगळी शांतता त्याला अनुभवास येईल. मनुष्य अंर्तमुखी झाला तरच आनंदी जीवन त्याला कळेल. मी जन्माला का आलो? व जन्माला येऊन मला काय करायचे आहे हे त्याला समजेल. आणि हे जर त्याने नाही केले तर देहाच्या गरजा भागवता भगवता त्याच्या देहालाच एक दिवस विराम मिळेल. पण वेळीच माणसाला जाग आली तर अंतरात्म्याच्या ध्यानाचा मार्ग त्याला मिळतो आणि तो मार्ग दाखविणारे सद्गुरूही त्याला भेटतात. मग त्याचे जगणेच बदलते व तो ख-या अर्थाने समाधानी होतो.

ॐ जय हो!

My respectful bow on the feet of Shree Sadguru !
Food, clothing and shelter are the three fundamental needs of human beings. These can be fulfilled in very less amount and in very less efforts. But still humans have much more other needs too, which require higher expenses and more efforts. These extra needs are not essential like basic necessities but are needed by humans for self enjoyment or also for living comfortable lifestyle. To accomplish these additional requirements people have to spend more time at work. A lot of precious lifetime is spent in this struggle. Even if basic needs are inexpensive and simple, different people have different portraits and views about these needs. It means food is of prime importance for living but we want to eat delicious and tempting foods. In the same way clothing is required for hiding our body but desire of wearing attractive clothes gets created. And lastly shelter is required for overall protection but people have various dreams about their homes. The fact is that meaning of need remains aside but, expectations about them go on increasing. When a baby takes birth, he doesn’t know about his basic needs. He only needs food, which is provided to him by his mother and after some period the other wants are generated. Actually fulfillment of basic needs can be done easily by humans but, lot of precious energy inside their body is wasted in efforts to accomplish additional requirements and luxuries.

The almighty has created this nature in such a way that humans can easily fulfill their fundamental needs and spend some time in Dhyaan (A kind of Meditation) of Antaratma (Soul inside body). But people forget this fact or even they don’t know about this because of their ever-growing wants. People feel that they will get satisfied by getting luxuries or expected wants in life but these expectations never stop. Their mind is always engrossed in outer world especially in - what others have and I don’t, and also they take efforts for storage of things which will be required for tomorrow. Thus instead of taking advantage of present time they are engaged in thinking about tomorrow. Whatever time they are spending and efforts which they are taking are ultimately for their body. And during this people remain unaware of the fact that ‘Antaratma (Soul) resides in their body’. If they concentrate on Antaratma (Soul), their mind will be easily diverted from outer world and their wants will also reduce. Eventually they will get time for Dhyaan(A kind of meditation) of Antaratma (which is soul residing inside body). Dhyaan of Antaratma is only the true worship of god. If people divert their mind towards Antaratma (i.e.Antarmukh State) then their worries will be reduced and they will experience peaceful life. This Antarmukh state (towards self realization/away from material world) gives people divine happiness. From that, they will also understand ‘What is the reason behind their human birth and what they have to do in life.’ If we don’t realize about all these things at correct time then while fulfilling the never ending desires of body, one day death will come in front of us. However if we become conscious at right time then we will get on the way of spirituality. This way is Dhyaan of Antaratma, which is taught by Sadguru. Thus we will also get Sadguru on this way. Thereafter life will change totally and we will be satisfied in real manner.

Om Jai Ho!

www.omjaihovp.org

Spiritual Thoughts (April 2016)

।। ॐ श्री परब्रह्म गोपालनाथाय नमः ।।

सद्गुरुंच्या चरणी आदर युक्त नमस्कार.
संसार सागर तारुन नेणारे सद्गुरु असतात. त्यांनी दिलेल्या सतनामामुळे मनुष्याला अंतर्मुख होता येते. बाहेरील गोंधळा पासून त्याला शांती मिळायला लागते. आत्ता पर्यंत फक्त बाहेर धावणा-या. मनाला अंतर्मुख करताना संघर्ष करावा लागतो कारण मन अंतर्मुख केले तरी बाहेरील विषय हे त्रास देतच असतात. त्यामुळे त्याच्या अंतर्मनाचे व बाह्यमनाचे युध्द सुरु होते. ज्या-ज्या वेळेस मनुष्य मनाला आत वळविण्यासाठी प्रयत्न करतो, त्या-त्या वेळेस त्याचे दुसरे मन त्याला विषयां कडे ओढते व विषयांचा जोर वाढतो. आत्तापर्यंत विषय उपभोग्ण्याची मनाला सवय लागलेली असते आणि अचानक मनाची दिशा अंतर्मुख केल्याने मनाची खळबळ अधिक वाढते. नाना प्रकारची प्रलोभने स्वतःहुन पुढे यायला लागतात. अशावेळी खंबीर रहावे लागते. मनाचा दृढनिश्चय करावा लागतो. मनाला बजावून सांगायला लागते की, आत्ता मिळालेले अंतर्मुखीचे सुख जरघालवले तर दुसरा सुखाचा मार्गच नाही आणि जीवनामध्ये खरे सुख हे फक्त सद्गुरुंजवळच असते. सर्वप्रकारच्या मुक्तींचे वसतिस्थान त्यांच्या जवळच असते.

क्षणोक्षणी माणसाला दुःख येत असतात पण सुखाचा सागर असणा-या सद्गुरुंचे सान्निध्य किंवा सहवास जर मिळाला तर मनुष्याच्या दुःखांचे रुपांतर सुखात व्हावयास सुरुवात होते. सद्गुरुंनी दिलेले साधन इतके सुलभ आहे की, ते साध्य करताना मनुष्यास कोणताच अडथळा किंवा अडचण जाणवत नाही. हे जीवन जगता-जगता सहज ईश्वर प्राप्तीकडे जाता येते. त्यासाठी संसारातील किंवा कर्मा तील कोणत्याच गोष्टीचा त्याग करावा लागत नाही. संसार करता-करता मुक्तीचा मार्ग चालावा लागतो; पण त्यासाठी मनाचा दृढसंकल्प असावा लागतो.

कोणतेही कर्म न सोडता साधना करता येते. ही साधना बाहेर दिसत नाही. बाहेरुन माणूस इतरांसारखाच जगताना दिसतो पण आत मात्र तो स्वतःच्या साधनेवर लक्ष लावून असतो. ईश्वर बाहेर नसून आत्म्याच्या रुपाने तो शरीराच्या आत आहे. तो अंतरात्मा माझा देह कसा चालवतो? कसा सांभाळतो हे कळते. सर्वव्यापक ईश्वराशी त्याचे नाते दृढ होते. तो ईश्वररुपी अंतरात्मा जरशरीरात नसेल तर शरीर मृत होते. या शरीराला चालवणारा अंतरात्मा म्हणजेच ईश्वर आहे हे कळते. हा अंतरात्मा जर शरीरात नसेल तर सर्वव्यापक ईश्वराला भेटता येत नाही. मनुष्याचे लक्ष जेवढे अंतरात्म्या कडे लागते, तेवढा आनंद त्याला मिळतो आणि जेवढे लक्ष बाहेर तेवढा मनाचा गोंधळ होतो.

अंतर्मुखीच्या साधनेमुळे शरीरात असणा-या, गुणांमध्ये सुध्दा बदल होत जातो. मनुष्याचे विचार बदलतात, मनखंबीर होते. कोणत्याही प्रकारच्या संकटांमध्ये त्याला स्थिर राहता येते. ईश्वराबद्दलचा विश्वास वाढतो. त्याचे हृदय कोमल बनते. जो ईश्वराला जाणण्याचा प्रयत्न करतो, तो कोणत्याही प्रकारच्या मनुष्याचे दु;ख सहज जाणु शकतो. कोणाचा ही तिरस्कार त्याच्या कडून होत नाही. माझ्या आत ईश्वरआहे, तोच ईश्वर दुस-याचही देहात आहे; हे समजल्याने प्रत्येका विषयी त्याचा आपलेपणा वाढतो.

ॐ जय हो!

Respectful Pranaam(Bow) on the feet of Shree Sadguru. He is the only one who can sail us through this ocean of material world. Satnaam given by Sadguru helps Humans to getAntarmukh(towards self realization/ introvert) and gives relief from outer mess. Mind has to struggle while becoming Antarmukh as it has habit of thinking continuously about different topics. Even if we try to divert our mind inside, many thoughts disturb us. This initiates conflict between our inner mind and outer mind. Till the moment we start to divert our mind inwards, it is habitual of thinking on numerous topics continuously and sudden change in this habit causes chaos in mind.Many inducements come in front of us to distract our mind but we have to stand firm at such situations. We have toconvince our mind that if we miss the present bliss of Antarmukh state, then there remains no option to bring happiness in our life and this happiness is present only near ourSadguru as all Muktis(End from bondings) reside on his feet.

All of us frequently face various sorrows but if we get in Sadguru's proximity (who is sea of happiness), this sorrow transforms into happiness. The Sadhana(method to reach towards god) given by Sadguru is sosimple that no barrier comes in between it. We can easily follow this way while continuing our routine life and no sacrifice is needed. The only thing needed is strong decision of mind.

Sadhana can be done without leaving any of our daily routine work. This Sadhana can't be seen from outside. A person doingSadhana appears normal from outside but actually his mind is focused in his Sadhana. Gradually he comes to know that God is present in his body in the form of soul and cannot be found anywhere else outside. And eventually he understands how the soul dwelling inside, powers the body and takes care of his body. Thereafter his relation with God becomes strong. Absence of soul causes death thus we can't reach up to the God without soul present in the body.

As much as we focus towards our Antar-atma(Soul), we get eternal bliss from it and inversely if we get out-focussed, confusions are created in mind. AntarmukhSadhana brings tremendous changes in people. Thinking begins to develop, mind becomes stable, faith on almighty god increases and person becomes kind hearted. One, who tries to get near god can understand anyone's grief and never insults anybody. He finally understands that the god residing inside himself is the same who also dwells inside others so the feeling of oneness with everyone begins to develop.

Om Jai Ho!

www.omjaihovp.org

Spiritual Thoughts (March 2016)

।। ॐ श्री परब्रह्म गोपालनाथाय नमः ।।

सूर्यासारख्या चमकणा-या अद्वैतरूपी श्री सद्गुरूंना शतशः नामस्कार. सद्गुरू आधाराशिवाय असलेले मानवी जीवन म्हणजे फक्त भार होय. ज्याच्या जीवनात सद्गुरू असतात त्याच्या प्रत्येक कर्मात, सुख-दुःखात सद्गुरूंचा वास असतो. संसार सागर तरून जायला सद्गुरूच आधार असतात. सद्गुरू नसतील तर जीवन अंधारमय असते आणि सद्गुरू सान्निध्यात प्रकाशाची वाटचाल मिळते. सद्गुरू प्रथम मानवाला स्वतःच्या आत जो आत्मा आहे त्याची जाणिव करून देतात. आत्मपूजा कशी करायची हे सद्गुरू शिकवतात. माणूस सद्गुरू भेटण्याआधी ईश्वराला बाहेर शोधत असतो. सद्गुरू भेटल्यावर त्याला त्याचा ईश्वर शरीराच्याआत आहे याची जाणीव होते. त्या नंतर त्याची अंर्तमुख होण्याची वाटचाल सुरू होते. माणूस आधी विषयांसाठी जगत असतो. जगातील सर्व सुख आपलिशी व्हावी म्हणून प्रयत्न करत असतो. त्याला असे वाटते की जगातील सर्व सुख मलाच मिळावी. ती प्राप्त करावी म्हणून तो खूप कष्ट करतो. जरी सर्व सुख मिळाली तरी समाधान मात्र मिळत नाही.

माणसाला नेहमी या ना त्या सुखाप्राप्तीने मी सुखी होईन असे वाटत असते. पण ती सर्व सुखे त्याला मिळतीलच असे नाही. कारण त्याचा सुख प्राप्तीचा जो मार्ग असतो तो चूकीचा असतो. सुख हे बाहेर नसून अंतरंगातच आहे हे दाखवणारे फक्त सद्गुरूच असतात. मन एकसारखे सुखाच्या मागे लागलेले असते त्या मनाला शरिराच्या आत बघायला सद्गुरू शिकवतात. आत असलेल्या आत्म्याला कसे जाणायचे याचे साधन सद्गुरू शिकवितात. ते साधन करता करता माणसाचा हव्यास थांबतो. ही नश्वर सुख व आनंद सोडून दुसरेही एक सुखाचे व आनंदाचे विश्व आहे हे समजते. सत्य व असत्य समजते. त्याला प्रकर्षाने जाणवते की आजवर सुखसाठी मी जी काही धडपड केली ती व्यर्थ आहे. म्हणजे जसे वाळवंटात मृगजळ भासावे व त्यामागे मी पळावे तसे हे आहे. आजवर मी बाहेर शोधत होतो पण तो माझा आधार आत आहे. याची जाणिव होते. रात्रंदिवस शिणणा-या देहाला व मनाला तो कुठेतरी विश्रांती द्यायला लागतो. एकदा का मनाचा प्रवास अंर्तमुख सुरू झाला की बाहेरील लक्ष कमी होते. आणि अद्वैत अशा अवस्थेकडे तो चालायला लागतो.

त्या आतील ईश्वराला जाणल्यावरच आपल्या जन्माचे सार्थक होते.

ॐ जय हो!

I bow my head on the feet of my Sadguru who is Advaitroopi (Non-Dual form) and glows like the Sun. Life without Sadguru's blessings is like a burden. Sadguru is the only support in crossing this ocean of material world. Life without Sadguru consists of darkness but way of light can be seen only in Sadguru's proximity. Sadguru is always present in every moment of sorrow and happiness. Firstly, Sadguru makes a person aware of Soul residing in his body and then teaches the way of worshipping the Soul. Before meeting Sadguru, people search for God in surroundings or anywhere outside, but after meeting Sadguru they realize that God dwells inside their body. From that moment their journey towards becoming Antarmukh (towards self realization/ away from material world) begins. Previously a person is materialistic; he always desires for all better things and comforts in the world. He takes great effort for achieving all those things, even he achieves a lot but still remains unsatisfied. He feels that - finally I will become happy and satisfied after getting particular thing or achieving something he desired. But there remains no surety whether all of his desires will get fulfilled and finally he will get happy, because the way he preferred for fulfilling all those things was incorrect.

Sadguru is the only one who shows that- The real happiness lies inside us and not anywhere outside. Our mind always searches for happiness in outside world but Sadguru turns that mind inside us (body) and teaches us the way to get experience of soul. As we start following this way, our desires stop and we realize that there is another divine world beyond all these mortal and materialistic thoughts of happiness. We become able to differentiate between true and false things. We deeply realize that- till date whatever I did to become happy was just futile (vain), it was just like a mirage in desert and I was running behind that, the support which I was searching outside; lies in myself only. Afterwards, the day by night efforts taken by our body and mind in search of happiness are finally stopped. As our mind starts journey towards becoming Antarmukhi (towards self realization/ away from material world), our outer focus becomes less and we advance towards Advait (Nondual) condition.

Our life will be meaningful only if we recognize the God residing inside us.

Om Jai Ho!

www.omjaihovp.org

Spiritual Thoughts (February 2016)

।। ॐ श्री परब्रह्म गोपालनाथाय नमः ।।

माझ्या आदरणीय सदगुरूंच्या चरणी माझे अनंत प्रणाम. प्रत्येक मानवी देहामध्ये ईश्वराचे वास्तव्य आहे. त्याला जाणण्यासाठी त्याची भक्ती ही करावीच लागते. ईश्वराला जाणून घ्यावेच लागते. आणि ईश्वराची ओळख फक्त गुरूच करून देतात. ईश्वराने मानवाला अनेक प्रकारचे सुख व दुःख जीवनात दिलेली असतात. मनुष्य सुखाचा विचार कमी व दुःखाचा विचार अधिक करतो. मनुष्याच्या संपूर्ण आयुष्याकडे पाहिले तर प्रत्येक मनुष्याला एकतरी दुःख असतेच, एकतरी उणिव प्रत्येकाच्या जीवनामध्ये असते. आणि ते जर सोडले तर बाकी मात्र ईश्वराने मनुष्याला परिपूर्ण आयुष्य दिलेले आहे. अर्थात या जन्मी जे जीवन मिळालेले आहे ते मागिल अनेक जन्मांच्या कर्मांवर अवलंबून असते. जसे मागिल जन्माचे कर्म तसे त्याला या जन्मात जीवन मिळते. क्षणोक्षणी माणूस स्वतःच्या जीवनात असणा-या उणिवांचा किंवा दुःखांचा विचार करत असतो. असे करताना त्याच्यापुढे कितीतरी आनंदाचे क्षण येऊन जातात पण त्याकडे त्याचे लक्ष जात नाही. असे अनेक आनंदाचे क्षण तो वाया घालवतो. ईश्वराने मनुष्याला जो आनंदाचा क्षण दिलेला आहे तो जगायला मनुष्य विसरतो. व फक्त आयुष्यभर दुःखाची आठवण ठेवून जगत राहतो. मला इतरही आनंदाचे क्षण ईश्वराने दिलेले आहेत हे तो विसरून जातो. दुःख विसरून उरलेल्या आनंदाचा विचार करून जर माणूस जगू लागला तर तो नक्कीच सुखी होईल. माझ्याकडे काय नाही याचा विचार मनुष्य अधिक करतो आणि या विचारात त्याच्याजवळ काय आहे हे तो विसरून जातो.

मनुष्य स्वभावगुण असा आहे की; तो वर्तमानकाळामध्ये न जगता नेहमी भविष्यकाळामध्ये किंवा भूतकाळामध्ये जगतो. म्हणजेच मागे ज्या गोष्टी घडून गेल्या त्याचा विचार करणे किंवा पुढे काय होईल याचे स्वप्न रंगवत रहाणे. म्हणजेच कल्पनेचा आधार घेवून तो जगतो म्हणून तो दुःखात राहतो. सुखी होण्यासाठी वर्तमाना काळा मध्ये जगणे गरजेचे असते. आणि वर्तमाना काळा मध्ये कसे जगायचे हे शिकवणारे फक्त गुरूच असतात. गुरू शिष्याला वर्तमान काळात जगण्याची कला शिकवतात. म्हणजे गुरू जे नाम शिष्याला देतात त्या नामाचे स्मरण करता करता शिष्य वर्तमानात कसे जगायचे हे शिकतो. नाम जसजसे वाढते तसतसे शिष्याला शरीरातील उर्जेची जाणिव होते. या उर्जेमुळे त्याची शाश्वत ज्ञानाकडे वाटचाल होते. आणि भगवंताविषयीची त्याची भक्ती वाढते. याच नामास्मरणाने स्वतःमधील सामर्थ्याचा अनुभव त्याला येतो. मनुष्य मनाने कितीही दुबळा असला तरी नामाच्या सहाय्याने तो सामर्थ्यवान होतो. त्याचा भगवंताविषयीचा विश्वास त्याला अनेक संकटांना, अडचणींना सामोरे असे जायचे हे शिकवतो. मनुष्य स्वतःपेक्षा इतरांचा आणि इतरांच्या भावनांचा विचार अधिक करू लागतो. जे जीवन त्याला जगावयास मिळालेले आहे ते तो आनंदाने स्विकारतो. त्यामुळेच भगवंता विषयी व स्वतःच्या जीवनाविषयी त्याला कोणत्याही प्रकारची तक्रार राहत नाही.

ॐ जय हो!

Firstly, I will bow down my head on my respected Sadguru's feet with infinite greetings. God exists in every human body in the form of soul. To know him, we must get devotional and our Guru can only help us to identify the real god. God adds happiness and sorrows in the life of human beings but they mostly think about sorrows and very less about happiness. If we focus on whole life of any human being, we can observe that each of us have some kind of sorrows or shortcomings in our life. If we leave that part then we can realize that God has made rest of our life perfect. In fact, the present life which we have got in this birth is the result of all our deeds in previous births and also mostly depends on those deeds. At every moment people think about difficulties, shortcomings or sorrows in life thus, they do not pay attention towards many cheerful moments which come in front of them. They forget to live those happy or joyful moments which God has given in their lives. Our life will surely get comfortable and contented if we forget about sorrow and focus on bliss which we have got. We think more about what we do not have and in this we forget what we actually have.

Instead of living in present, all human beings mostly have tendency of living in past and future. It means people keep on thinking about things experienced in past and dreams about future. In short, they live life on the basis of imaginations and this is the main reason behind sorrow. If we really want to remain happy then we should learn to live in present and Our Guru is the only person who can teach us- how to live in present. Guru gives Naam to Shishya(Disciple) and by remembering this naam(Naam-Smarana), Shishya learns the art of living life in present. As Shishya increases Naam japa(Repeating continuously), he gets experience of energy in his body. This energy proceeds the Shishya in the way of gaining real spiritual knowledge and his devotions towards god begin to generate. This is the power of Naam-Smarana which makes Shishya to realize the inner strength hidden within. However weak minded, a person may be but Naam-Smarana makes him strong. Eventually his faith on God goes on increasing and this faith teaches him to face difficulties and troubles in life. Further he starts thinking more about others and cares about their feelings rather than himself. He accepts the life however it is and remains happy from whatever he gains. That is why he never has any complaints about God or his own life.

Om Jai Ho!

www.omjaihovp.org

Spiritual Thoughts (January 2016)

।। ॐ श्री परब्रह्म गोपालनाथाय नमः ।।

अनेक युगांमध्ये ईश्वर प्राप्तीचे अनेक मार्ग सांगितले आहेत. त्यापैकी सत्ययुगात सत्यवचनाने, त्रेतायुगात यज्ञ-हवनाने, द्वापारयुगात कर्मयोगाने आणि कलियुगात नामसंकिर्तनाने भगवंताची प्राप्ती होते. म्हणून कलियुगात ईश्वरप्राप्ती साठी नाम हे घेतलेच पाहीजे. नाम म्हणजे ईश्वरीय  चेतनेचा नाद होय. हे नाम सद्गुरू सतशिष्याला देतात. एकदा का  सतनाम मिळाले की शिष्याच्या जीवनाचा उध्दार होण्याचा मार्ग खुला होतो. त्या नामाचा अभ्यास करायला लागले की अनुभुती यायला लागते.

नाम हे संजीवन आहे. संजीवन म्हणजे त्याला मरण नाही. ( अविनाशी आत्म्याचा शाश्वत नामाने अभ्यास करायचा ही क्रिया फक्त सद्गुरूच सांगू  शकतात. ) एक श्वास – एक नाम, एक पाऊल - एक नाम, एक माळेचा मणी - एक नाम अशा अनेक प्रकारांनी गुरू आपल्याला मुक्ती पर्यंत नेतात. या नामाने ईश्वर काय आहे, कसा आहे हे समजते. सर्व मानवी देहात ईश्वराचे वास्तव्य आत्म्याच्या रूपाने आहे त्या आत्म्याला ओळखता येते. नाम सगळ्यावर रामबाण औषध आहे. माणसाला कितीही दुःख, त्रास, वेदना असल्या तरी नामानेच त्याची तीव्रता कमी होते. नामाने भक्ती निर्माण होते. भक्ती आली की मुक्ती आपोआप येते. आपला जन्म का झाला हे कळते मग जीवनात ध्येय काय ठेवायचे हे समजते. सगळ्यांमध्ये ईश्वर भरला आहे हे कळते मग माणूस एकमेकांचा तिरस्कार करायचा सोडतो. पण या सगळ्यांसाठी नामाला थोडा वेळ द्यावा लागतो. आपला थोडा तरी वेळ सद्गुरूंना अर्पण करायला लागतो. संसारातल्या घडामोडीतून जरा वेळ काढून सदगुरूंना अर्पण केला तर त्यांची कृपा झाल्याशिवाय रहात नाही. 

ॐ जय हो!

Since from ancient times there were many ways conveyed to inherit the creator. Out of that, in Sat-yuga by Satyavachana, in Tretayuga by Yagya-Havana, in Dwaparyuga by Karma yoga and in Kaliyuga by Naamsankirtana- are the ways to reach up to the God. Thus, in Kaliyuga Naam Japa (repeating) is very much important. Naam is the sound of God's consciousness. Sadguru passes this Naam to Sadshishya. Once Shishya gets holy Satnaam, the reformation of his life starts. When we start practicing Naam-Kriya we start getting experiences from it.

Naam is Sanjeevan and Sanjeevan means immortal. (The method of studying about immortal soul with the help of Naam can be only taught by sadguru.) One breath-one Naam, One step-one Naam, One Bead-one Naam are the ways by which Sadguru takes us towards Mukti( Mukti is freedom from 84 lakhs birth-death cycle). Naam is the medium by which we get to know- Who and How is the God. God is present in the form of soul in everybody and his presence can be experienced. Naam is Elixir for all sorrows, difficulties and pains. If we have Naam, we can easily overcome all these difficulties. Once we start practicing Naam-Kriya, devotion gets created in us, this devotion advances us forward towards Mukti. And then we understand why we are born and what should be the aim of our life. Further we come to know that god dwells in everybody and we stop hating each other. To get this divine bliss, we have to spend some time for Naam-Kriya and for our sadguru. We get blessed with goodness if we bestow sometime for sadguru from our daily routine.

Om Jai Ho!

www.omjaihovp.org